Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Απελευθέρωση της Κατάδυσης

Απελευθέρωση της Κατάδυσης σωστό η λάθος?



Απελευθέρωση της Κατάδυσης σωστό η λάθος?


Η απελευθέρωση των καταδύσεων με αυτόνομη συσκευή στους ελληνικούς βυθούς, ένα αίτημα 30 ετών των Ελλήνων αυτοδυτών (και όχι μόνο των Ελλήνων αλλά όλων των αυτοδυτών – επισκεπτών της χώρας μας) έγινε πραγματικότητα από το 2006. Η ανησυχία πολλών στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οικολογικές οργανώσεις (όχι από τις ιδιαίτερα γνωστές πάντως για την προσφορά τους), πολιτικοί, επαγγελματίες ψαράδες, ακόμα και ερασιτέχνες ελεύθεροι δύτες και αυτοδύτες, είναι ότι στην πράξη απελευθερώθηκε και το (παράνομο μεν πλην όμως υπαρκτό) ψάρεμα με μπουκάλες. Υποστηρίζουν ότι τώρα θα πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις με τον κάθε «δήθεν» τουρίστα, ιδιώτη, αυτοδύτη, να λεηλατεί εύκολα και ανεξέλεγκτα τα μεγάλα ψάρια που έχουν απομείνει στους ελληνικούς βυθούς.
Η περιγραφή αυτών των καλοπροαίρετων θέλω να πιστεύω ανησυχιών προκαλεί χαμόγελα θυμηδίας και πικρά σχόλια στους φίλους της δικής μου γενιάς των ’40, που σαν φανατικοί ελεύθεροι δύτες και ψαροτουφεκάδες βιώσαμε τον αφανισμό κάθε βιότοπου των βυθών μας και με δάκρυα στα μάτια κολυμπήσαμε μέσα στην κόλαση του ασταμάτητου δυναμίτη, της μόνιμης τράτας, των αμέτρητων νυχτερινών «συνεργείων» με μπουκάλες, των δήθεν καλυμνιώτικων καϊκιών που ανατίναζαν κάθε μέρα κάθε μεσοπέλαγη ξέρα του Αιγαίου και δεν αφήνανε ψαρεύοντας με τους γνωστούς «αργιλέδες» τους τίποτα ζωντανό ως τα 30 – 40 μέτρα βάθος στις ακτές κάθε νησιού που περνούσανε, των ατελείωτων αναθυμιάσεων των πετρελαιοκηλίδων στις Κυκλάδες, από κάθε «βρωμιάρη» που διερχόταν τα «διεθνή» μας ύδατα και ξέπλενε το καράβι του και για να τα λέμε όλα και του επαγγελματία (παράνομου βέβαια) ψαροτουφεκά που δεν άφηνε κανένα αρκετά μεγάλο ψάρι πίσω του στο κυνήγι του μεροκάματου. Σταδιακά η ελαφριά βιομηχανία των απανταχού των ακτών και όπου έτυχε ιχθυοκαλλιεργειών άπλωνε παντού σαβούρα, σκουπίδια, απόβλητα και θολούρα, σκεπάζοντας με ένα βουνό σκα…ά όλο τον βυθό. Και αν πήγαινες αρκετά μακρυά, ας πούμε προς το Ιόνιο, σου ανακοινώνανε ψιθυριστά οι ντόπιοι: «αφήστε τα παιδιά μην ψάχνετε για ψάρια, έχουμε πάλι φέτος νοικιάσει τα δωμάτια σε κάτι Ιταλούς με μπουκάλες, τι να σας λέμε, τα αφάνησαν όλα και τα πουλήσανε».

Φωνάζαμε 30 χρόνια και σαν ερασιτέχνες αυτοδύτες: «αφήστε επιτέλους τον κόσμο να βουτήξει στις ακτές μας, δεν θέλουμε να είμαστε οι λιγοστοί, μοναδικοί μάρτυρες του εγκλήματος, ας δει επιτέλους όλος ο λαός τι του ετοιμάζουν να κληρονομήσει για βυθό!» Σε ένα απέραντο θαλασσινό κράτος με 15.000 χιλιόμετρα ακτών που δεν αστυνομεύεται, (ίσως και αντικειμενικά δεν είναι δυνατό, αν και αρκεί να ελέγξεις σημεία κλειδιά και όχι όλη την θάλασσα), μόνο η φυσική παρουσία του ίδιου του πολίτη ως χομπίστα και θαλασσινού μπορεί να βάλει ένα φρένο στην απόλυτη αναρχία, στο τρελοκομείο της απόλυτης ασύδοτης και μαφιόζικα οργανωμένης παρανομίας.

Θα περιοριστώ σε αυτά για αρχή, σαν μια αφορμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση, βάζοντας ένα τελικό ερώτημα: αυτοί που καήκανε στην αγωνία για το τι θα πάθουν οι βυθοί μας τώρα που άνοιξαν και αποδίδονται στον λαό να τους διαχειριστεί, έχουν αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή στην στεριά αν η αστυνομία λειτουργούσε μόνο από τις 8.00 το πρωί έως τις 3.00 το μεσημέρι; Φανταστείτε (εσείς που ανησυχείτε γιατί κάποιοι σας παραμυθιάζουν), τι χαρά θα έκανε και τι πανηγύρι θα έστηνε ο κάθε παράνομος και τι φρίκη θα ζούσαν οι πολίτες και θα έχετε μια καλή εικόνα του τι γινόταν και γίνεται εδώ και 30 έτη στους βυθούς μας και ποιες είναι οι πραγματικές απειλές που μετατρέπουν έναν ανεκτίμητο παράδεισο σε νεκρή φύση.

Πηγή Απελευθέρωση της αυτόνομης κατάδυσης και προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος

1 σχόλιο: